Sposób wykończenia otworów okiennych ma znaczenie nie tylko dla wyglądu elewacji, niemniej jednak również dla efektywności wnętrz. W budynkach, w których okna sięgają od podłogi omal do sufitu, należy przewidzieć rozwiązanie ograniczające ryzyko wypadnięcia na zewnątrz. W tym celu stosuje się w głównej mierze portfenetry szklane, czyli stałe przegrody montowane przed oknami, najczęściej tam, gdzie nie ma klasycznej płyty balkonowej.
Ich przeznaczenie wymaga uwzględnienia warunków technicznych budynku, układu stolarki a także sposobu użytkowania wnętrza. Istotne są też proporcje przeszklenia i odległość bariery od ściany. W niektórych projektach konstrukcja znajduje się blisko ramy okiennej, w innych jest wysunięta przed elewację. Każdy z tych wariantów wiąże się z odmiennym układem mocowań i innymi wymogami dotyczącymi zaprojektowania. Już na etapie planowania należy zatem określić nie tylko wymiary tafli, lecz również sposób jej podparcia a także dostęp do elementów wymagających późniejszej sprawdzeniu.
Ważnym zagadnieniem jest implementację przegrody do warunków panujących w danym miejscu. Na wysokości kilku albo kilkunastu pięter działanie wiatru może być znacznie większe niż przy gruncie, a jego wpływ zależy od położenia budynku, kształtu elewacji i otoczenia. Z tego względu parametry konstrukcji powinny być ustalane na bazie odpowiednich obliczeń. Dotyczy to zarówno rodzaju szkła, jak i mocowań oraz podłoża, do którego zostaną przytwierdzone. Stosowane tafle mogą być zrealizowane ze szkła laminowanego, hartowanego lub z układów łączących różnorakie technologie, zależnie od wymogów konkretnego projektu. Materiały te mają odmienne właściwości w przypadku uszkodzenia, dlatego ich zamiana bez sprawdzenia dokumentacji nie jest właściwym wyjściem. Znaczenie mają również obróbka krawędzi, rozstaw uchwytów i odległość mocowań od narożników. Przy dużych przeszkleniach wręcz niewielka zmiana tych parametrów może wpływać na sposób pracy całej konstrukcji. Finalny dobieranie powinien uwzględniać wymagania dotyczące zabezpieczeń przy otworach okiennych oraz dokumentację zastosowanego systemu.
Podczas wykonywania prac montażowych trzeba zwrócić uwagę na rodzaj ściany i układ jej warstw. W budynkach z ociepleniem mocowanie nie może opierać się jedynie na warstwie izolacyjnej, jeżeli nie jest ona przeznaczona do przenoszenia takich obciążeń. Niezbędne jest zobowiązanie położenia elementów nośnych i dobranie sposobu mocowania do rzeczywistej tworzenia przegrody. W starszych obiektach może to wymagać dodatkowych pomiarów lub sprawdzenia dokumentacji technicznej. Zdarza się też, że projektowane miejsce montażu koliduje z ramą okienną, obróbką blacharską lub innymi szczegółami elewacji. Takie kłopoty najlepiej rozstrzygnąć przed zamówieniem szkła, ponieważ gotowe tafle są przygotowywane na konkretny wymiar i nie za każdym razem można je w późniejszym czasie dostosować bez ponownej obróbki. W trakcie instalacji znaczenie ma precyzyjne ustawienie przegrody, prawidłowe osadzenie łączników i przestrzeganie założeń dotyczących montażu. Nie należy samemu modyfikować rozstawu mocowań ani zastępować wskazanych elementów innymi częściami bez oceny technicznej. Każda taka modyfikacja może przemienić sposób przenoszenia obciążeń.
W normalnym użytkowaniu istotne są także czyszczenie, dostęp serwisowy i kontrola stanu konstrukcji. Na powierzchni szkła osadzają się kurz, pył oraz zacieki powstające po opadach. Intensywność zabrudzeń zależy od otoczenia, wysokości kondygnacji i ekspozycji elewacji. Warto uwzględnić te czynniki przy kształtowaniu dostępu do zewnętrznej strony przegrody, zwłaszcza gdy okno znajduje się na wysokim piętrze. Do mycia trzeba dobierać środki odpowiednie do szkła i materiałów zastosowanych w mocowaniach, unikając preparatów mogących uszkodzić uszczelnienia albo powłoki ochronne. Okresowo powinno się również sprawdzać widoczne części połączeń, stan krawędzi a także ewentualne ślady korozji. Pęknięcia, wyszczerbienia czy zmiany położenia tafli wymagają oceny osoby posiadającej należyte kwalifikacje. Nie trzeba traktować ich tylko jako problemu estetycznego ani podejmować prób naprawy przez samodzielne dokręcanie lub demontowanie elementów. Zakres kontroli i konserwacji powinien odpowiadać dokumentacji technicznej a także warunkom, w jakich przegroda jest użytkowana.
Zobacz także: zakład szklarski łódź.