Wyjazd związana z leczeniem oprócz granicami kraju wymaga uwzględnienia okoliczności, które nie występują podczas normalnego przejazdu samochodem. Pacjent może posiadać trudności z poruszaniem się, potrzebować pomocy przy wsiadaniu lub wymagać regularnego przyjmowania leków o określonych porach. W tak zaistniałych okolicznościach międzynarodowy transport medyczny wiąże się z obowiązkiem implementacji sposobu przewozu do stanu zdrowia a także przewidywanego czasu podróży.
Powodem organizacji przejazdu bywa zakończenie leczenia w zagranicznym szpitalu, kontynuacja terapii w kraju zamieszkania albo przeniesienie pacjenta do placówki położonej w innym państwie. Każda z takowych sytuacji może przebiegać przeciwnie. Osoba po planowanym zabiegu może wymagać przede wszystkim ograniczenia wysiłku i pomocy w przemieszczaniu się, jednakże pacjent z poważniejszymi myślami zdrowotnymi może potrzebować stałej obserwacji albo określonego wyposażenia. Nie wystarczy zatem ustalić miejsca odbioru i docelowego adresu. Niezbędne jest określenie warunków, w jakich dana osoba może odbyć wyprawa, oraz zobowiązanie, czy jej stan umożliwia na przejazd w wybranym terminie.
Przygotowanie do przewozu na prawdę bardzo często zaczyna się od rozmowy z pacjentem, jego bliskimi oraz personelem medycznym. Istotne jest zobowiązanie, jak osoba chora działa na co dzień, czy potrafi poświęcając własny czas zmienić pozycję, czy korzysta z wózka inwalidzkiego oraz czy potrzebuje pomocy w trakcie zasadniczych czynności. Istotne są również informacje o niedawnych operacjach, urazach, chorobach przewlekłych i zaleceniach dotyczących dalszego postępowania. Dokumentacja powinna odzwierciedlać aktualny stan zdrowia, ponieważ dane sprzed kilku dni mogą nie uwzględniać przemian, które nastąpiły podczas hospitalizacji lub rekonwalescencji. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów, u których występują trudności z oddychaniem, zaburzenia świadomości, silny ból albo ograniczenia wymagające specjalnego ułożenia ciała. W takich wypadkach decyzja o sposobie transportu powinna uwzględniać zalecenia lekarza i zakres opieki niezbędnej w drodze. W praktyce znaczenie mają także rzeczy, które łatwo pominąć w trakcie planowania, na przykład dostęp do leków, konieczność przewożenia dokumentacji w łatwo dostępnym miejscu czy sposobność przekazania informacji o ostatnimi czasy podanych preparatach. Brak ustaleń w tych sprawach może utrudnić opiekę w trakcie przejazdu i przekazanie pacjenta po dotarciu na miejsce.
Długa trasa między państwami stawia przed organizatorami dodatkowe wymagania związane z w pewnych przypadkach, przebiegiem drogi i warunkami podróży. Wręcz jeżeli już odległość można wnikliwie obliczyć, rzeczywisty czas przejazdu zależy od ruchu drogowego, pogody, robót na trasie oraz sytuacji na przejściach granicznych, jeżeli występują na danym odcinku. Plan musi uwzględniać stan pacjenta, a nie jedynie najszybszy wariant przejazdu. Dla osoby, która nie może długo pozostawać w jednej pozycji, istotne będzie zobowiązanie, czy i kiedy można wykonać postój oraz jakie czynności powinno się wówczas przeprowadzić. W przypadku pacjentów korzystających z tlenu lub innego sprzętu trzeba wcześniej określić sposób jego używania podczas podróży i dostępność potrzebnych materiałów. Znaczenie mają również formalności. Zależnie od trasy i sytuacji mogą być potrzebne dokumenty tożsamości, wypis ze szpitala, wyniki badań, lista leków oraz informacje o placówce, która przejmie dalszą opiekę. Warto sprawdzić też zasady dotyczące przekraczania granic i oczekiwania związane z przewozem konkretnego wyposażenia. Jeżeli już pacjent ma zostać przyjęty do szpitala po przyjeździe, termin a także sposób przekazania dokumentacji powinny być uprzednio uzgodnione. Nieplanowane oczekiwanie przed przyjęciem może posiadać inne znaczenie dla osoby w dobrym stanie ogólnym niż dla kogoś, kto wymaga regularnych czynności medycznych.
Na organizację przejazdu wpływa też sposób przekazania pacjenta między osobami sprawującymi nad nim opiekę. Po dotarciu do celu istotne jest przekazanie informacji o przebiegu podróży, zmianach samopoczucia, podanych lekach a także ewentualnych problemach, które ukazały się po drodze. Samo dostarczenie dokumentacji nie zawsze wystarcza, szczególnie gdy pacjent nie może własnymi siłami opisać swoich dolegliwości. Przydatne jest wcześniejsze postanowienie, kto odbierze go na miejscu i jakie czynności przydadzą się bezpośrednio po przyjeździe. Dotyczy to też sytuacji, w których wyprawa kończy się w domu, a nie w placówce medycznej. Wówczas trzeba uwzględnić dostęp do budynku, obecność opiekuna oraz sposobność przeniesienia pacjenta do mieszkania. Schody, wąskie przejścia czy brak windy mogą wymagać dodatkowego planowania, niezależnie od tego, jak przebiegał sam przejazd. W sytuacji transportu na dużą odległość znaczenie moraz kontakt z osobą odpowiedzialną za organizację, szczególnie gdy wystąpią opóźnienia albo konieczna będzie zmiana ustalonego planu. Międzynarodowy transport medyczny obejmuje więc nie tylko pokonanie trasy, niemniej jednak także przygotowanie pacjenta, implementację warunków przewozu, koordynację formalności a także przekazanie informacji potrzebnych do dalszej opieki. Zakres tych działań uzależniony jest od konkretnego przypadku, a wszelkie decyzje dotyczące możliwości podróży powinny uwzględniać aktualną ocenę stanu zdrowia.
Więcej informacji na stronie: międzynarodowy transport medyczny.